"سازمان توسعه راههای ایران "(بیژن جهاندیده )
دوساله ای که در سازمان توسعه راههای ایران داشتم بمن زنگ زد . بیژن از همکاران خوب
من در آن زمانهای خاطره انگیزی بود که در سازمان توسعه راههای ایران رئیس روابط عمومی
بودم . خیلی خوشحال بود . او گفت : از او درخواست شده برای انتصاب احتمالیش به عنوان
رئیس روابط عمومی ، در جلسه ای با حضور مدیریت سازمان در چند روز آینده حاضر شود . و
از من خواست منابع و جزوات و تجربیاتم را در خصوص وظایف و فعالیت های روابط عمومی
در اختیارش قرار دهم . من هم مقداری مکتوبات آماده و برایش فکس کردم .
پس از این موضوع ، چند وقتی از ایشان خبر نداشتم تا اینکه به واسطه یکی از دوستان بنام
علی شهبازی با خبر شدم بیژن جهاندیده در بیمارستان بستری شده است و قرار است برای
عملی بیمارستان ایشان را تغییر دهند . از علی خواستم پس از دریافت آدرس بیمارستان جدید
به اتفاق به ملاقات ایشان برویم .
دو روز بعد ، مجدد علی هم که درگیر امور کاری خود بود ، بمن زنگ زد که بیژن عمل کرده و
حالش خوب است و با او تلفنی صحبت کرده و بیژن درخواست داشته فعلا به ملاقاتش نیایند .
شب یلدا بود که پیامکی یلدایی از بیژن دریافت کردم ( برای اولین بار پس از سال ۱۳۷۷ ) اما
متاسفانه بدلیل دریافت بیش از حد پیامها در آن ایام ، فراموش کردم پاسخ پیامکش را بدهم .
چند روز بعد که درگیر کارهای همیشگی دنیای فانی بودم ، ساعت ۲۲ ( ۱۲/۱۰)چنین پیامکی
از علی شهبازی دریافت کردم "سلام امروز با خبر شدم متاسفانه بیژن از بین ماندن و رفتن ،
رفتن را انتخاب کرد و مسافر آخرت شد . تشیع چهارشنبه " با خواندن این پیامک شوکه شدم
فکر کردم شوخی میکنه اما بعد از صحبت تلفنی متوجه شدم حقیقت داره و این یکی از تلخ
ترین پیامکهایی بود که تاکنون دریافت کرده بودم و با افسوس بخودم گفتم چرا کوتاهی کردی
و نرفتی او را ببینی ! یا حتی یه تلفن بزنی ! اما دیگر کاری نمی توانستم بکنم او رفته بود و
من در حسرت بی توجهی و غفلت خود به یکی از همکاران عزیزم ماندم . او رفت . او برای
همیشه رفت و خاطرات روزهای با هم بودنش ماند و امروز هفت روز از رفتنش می گذرد .
و بعد متوجه شدم این بزرگوار قبل از عمل ، رضایت نامه اهداء اعضاء بدن خود را امضاء
و پس از پر کشیدنش اعضاء بدن او را به چند نیاز مند اهداء کردند . او با این حرکت خود
انسانیت و بزرگواری که ما از آن کمتر خبر داشتیم را به حد اعلاء رساند . و جاودانه شد .
روحش شاد . بیاییم قبل از اینکه دیر شود ، غفلت نکنیم و قدر با هم بودن را بیشتر بدانیم .