پیامبر (ص) پس از ادای نماز ظهر ، خطبه‌ای ایراد کرد که به خطبه غدیر مشهور شد و در ضمن آن فرمود :

حمد و ستایش مخصوص خداوند است و از او یاری می‌خواهیم و به او ایمان داریم و از شر نفس‌هایمان

و زشتی‌های کردارمان ، به او پناه می‌بریم ... خداوند لطیف و خبیر مرا خبر داد که من به زودی (به سوی

او) فرا خوانده می‌شوم و (دعوت او را) اجابت خواهم نمود ... من پیش از شما در کنار حوض (حوض کوثر)

حاضر می‌گردم و شما در کنار آن بر من وارد می‌گردید ، پس بنگرید که پس از من چگونه درباره ثقلین رفتار

می‌کنید ؛ ثقل اکبر کتاب خداست ... و ثقل دیگر ، عترت من است . سپس رسول خدا (ص) ، دست علی (ع)

را بلند نمود تا مردم او را ببینند و فرمود : « ای مردم ، آیا من از خود شما ، به ولایت [سرپرستی] شما

سزاوار‌تر نیستم ؟ مردم پاسخ دادند : آری ،‌ ای رسول خدا . حضرت فرمود : خداوند ولی من است و من

ولی مؤمنین‌ام و من به خود شما ، به ولایت [سرپرستی] شما سزاوار ترم . پس هر کس که من مولای

اویم ، علی مولای اوست . » رسول خدا (ص) سه بار این جمله (مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ)را تکرار

کرد و فرمود : «خداوندا ، دوست بدار و سرپرستی کن هر کسی را که علی را دوست دارد و او را مولای

خود بداند و دشمن بدار هر کسی را که او را دشمن می‌دارد و یاری نما هر کسی را که او را یاری می‌نماید

و به حال خود رها کن هر کس را که او را وا می‌گذارد . » ( اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ

نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ) سپس خطاب به مردم فرمود : « حاضران این پیام را به غایبان برسانند . »