امام حسین (ع) روز عاشورا با آن همه گرفتارى و با آن که دشمن حاضر نشد جنگ را براى نماز خواندن چند دقیقه‌اى هم تعطیل کند ، در همان گیر و دار جنگ ، نماز ظهر را به جماعت خواند و دو نفر از یاران خود یعنى زهیر بن قین بجلى و سعید بن عبداللّه حنفى را فرمود تا پیش روى وى بایستند و سینه را سپر کنند و جلو حمله دشمن را بگیرند تا امام نماز خود را بخواند . این امام چگونه راضى مى شود که کسى به جاى نماز (خواندن) برایش عزادارى کند و یا به اطمینان شفاعت و طرفدارى او ، واجبات را انجام ندهد و حرامها را مرتکب شود ! عزادارى امام باید مردم را دین شناس کند ، به خدا نزدیک سازد ، از گناه و معصیت برکنار دارد . مجالس عزاى اباعبداللّه تنها موقعى باعث خشنودى خدا و قبول و موجب اجر و ثواب اخروى است که در حدود بندگى خداى متعال به انجام رسد و مشتمل بر دروغ و حرامى نباشد ، چه خدا را نمى توان از راه گناه عبادت کرد و حرام را نمى توان مقدّمه عبادت قرار داد .